Wat creatief bezig zijn je leert over geduld, vertrouwen en het echte leven
In mijn vorige blog schreef ik over het proces van een string-art portretbord. Hoe iets wat begint met een simpele cirkel en losse spijkers langzaam verandert in een gezicht dat je steeds beter begint te herkennen.
Maar wat me misschien nog wel meer opvalt dan het eindresultaat, is wat er met jezelf gebeurt tijdens dat proces.
Want terwijl je bezig bent met iets opbouwen laag voor laag, gebeurt er ook iets in jezelf.
We leven in een tijd waarin we gewend zijn aan snelle resultaten. Als iets niet meteen lukt, voelt het vaak alsof het niet werkt. Of alsof wij het verkeerd doen.
Maar creatief werken dwingt je om dat idee los te laten.
Je kunt een portret niet haasten. Je kunt niet alvast bij stap 50 beginnen als je nog bij stap 10 zit. Je moet door het proces heen, laag voor laag, draad voor draad.
En ergens onderweg verandert je focus.
Niet meer op “wanneer is het klaar?”
Maar op “wat ontstaat hier eigenlijk?”
Dat is het moment waarop creatief werk iets met je doet dat verder gaat dan alleen maken.
Je wordt geduldiger zonder dat je het bewust probeert.
Je leert vertrouwen zonder dat je alles kunt overzien.
Je leert dat iets pas klopt, juist omdat het tijd nodig heeft gehad om te ontstaan.
En dat principe stopt niet bij creativiteit.
Het zit ook in hoe je werkt.
In hoe je keuzes maakt.
In hoe je groeit.
In hoe je met jezelf omgaat op dagen dat alles traag voelt.
Niet alles hoeft vandaag af te zijn.
Niet alles hoeft meteen duidelijk te zijn.
Sommige dingen hebben tijd nodig om zichtbaar te worden.
En misschien is dat wel waarom dit soort projecten zo waardevol zijn.
Ze herinneren je eraan dat iets moois niet ontstaat door controle, maar door aandacht en tijd.
En dat je onderweg vaak al precies daar bent waar je wilt komen, ook al voelt het nog niet zo.
Liefs,
Sanne